DYSKUSYJNY KLUB FILMOWY – ŻOŁNIERZE WYKLĘCI - SPOTKANIE I

Żołnierz Wyklęty Mieczysław Bujak

Projekt Dyskusyjnego Klubu Filmowego ma na celu propagowanie wiedzy o Żołnierzach Wyklętych . projekt jest realizowany poprzez cykliczne spotkania tematyczne. Każde ze spotkań składa się z czterech elementów:  projekcji filmu, spotkania z kombatantami, wykładu historyka oraz żywej dyskusji. Tematyka kolejnych wieczorów wynika z kalendarium tragicznych rocznic dotyczących Żołnierzy Drugiej Konspiracji.

Spotkanie I - 18.03.2011 - Żołnierz Wyklęty Mieczysław Bujak

W dniu 18.03.2011, w auli Regionu NSZZ Solidarność we Wrocławiu odbyła się projekcja filmu "Oskarżenie" - w reżyserii Grzegorza Brauna. Po filmie została zainicjowana żywa dyskusja poświęcona zagadnieniom związanym z rokiem ŻOŁNIERZY WYKLĘTYCH.

Honorowymi gośćmi spotkania byli:

ZOŁNIERZE WYKLĘCI:

płk dr Jerzy Woźniak - Prezes Okręgu Dolnośląskiego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej oraz Władysław Dłużniewski - Żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych.

Dyskusję merytoryczną prowadził dr hab. Krzysztof Szwagrzyk - Naczelnik Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej we Wrocławiu.

Bieżące spotkanie było współorganizowane przez : Stowarzyszenie ODRA-NIEMEN; Biuro Posła do Parlamentu Europejskiego prof. Ryszarda Legutki, oraz Wrocławski Klub GAZETY POLSKIEJ

"Oskarżenie"- reż. Grzegorz Braun

Mieczysław Bujak, młody człowiek o życiorysie niezwykłym, a zarazem typowym dla tamtej epoki. Urodził się w 1926 r. w Krakowie. Jego ojciec, legionista, a później znany piłkarz Wisły Kraków, wychował syna na gorącego patriotę. W latach trzydziestych Mieczysław Bujak działał w ZHP. W 1942 r. został żołnierzem AK, kolportował prasę podziemną. Rok później otrzymał przydział do grupy bojowo-dywersyjnej "Żywiciela". Od czerwca do sierpnia 1944 r. był dowódcą drużyny w zgrupowaniu partyzanckim AK Kampinos, z którym przedzierał się do Powstania Warszawskiego, by w końcu walczyć w szeregach Oddziałów Specjalnych "Jerzyki". Po kapitulacji Powstania Mieczysław Bujak trafił do stalagów XI A Altengrabov i XI B Fallinghostel. Uwolniony przez wojska amerykańskie, zgłosił się na ochotnika do armii Stanów Zjednoczonych. Od kwietnia do września 1945 r. był żołnierzem jednostki pancernej 3. Armii USA - brał udział w ostatnich walkach z Niemcami na terenie Czech. Po powrocie do kraju wstąpił do oddziału partyzanckiego WiN kpt. Mariana Bernaciaka "Orlika", działającego na terenie powiatu puławskiego. Po rozwiązaniu oddziału wstąpił do "ludowego" Wojska Polskiego. Od października 1946 r. służył jako strzelec w 10 DP. Skierowano go do Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 w Krakowie (od 1947 r. we Wrocławiu). Ukończył ją w 1948 r. i przez następny rok pełnił funkcję dowódcy 7. kompanii w jednostce Warszawa Praga. Nadal jednak otwarcie przyznawał się do akowskiej przeszłości i krytycznie wypowiadał o otaczającej go rzeczywistości. Młodym, popularnym wśród podchorążych porucznikiem szybko zainteresowała się komórka Informacji Wojskowej. Aresztowano go w sierpniu 1950 r. pod zarzutami: udziału w nielegalnej organizacji WiN, gromadzenia broni i prowadzenia wśród podchorążych agitacji antypaństwowej. Jak wspomina obserwująca proces Mieczysława Bujaka protokolantka, do końca chronił on współoskarżonych i całą winę brał na siebie. 25 kwietnia 1951 r. Wojskowy Sąd Okręgowy nr IV we Wrocławiu skazał go na dwukrotną karę śmierci, inni więźniowie otrzymali jedynie kilkuletnie wyroki. "Walczyliśmy o nową Polskę, Polskę dla wszystkich..." - powiedział w trakcie procesu por. Bujak. Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Egzekucję wykonano 30 sierpnia 1951 r. o godz. 20.00 w więzieniu przy ul. Kleczkowskiej - por. Bujak spoczął w anonimowej mogile na cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.